Wednesday, September 24, 2008

Bagong Bili kong Libro

Inimbitahan ako ng kaibigan ko nung ika-15 ng Septiyembre taong 2008 na pumunta ng Book Fair sa SMX Convention Center. Nung una sabi ko, kelan ka pa nahilig sa libro? Ang totoo pala nagbabasa na pala siya ng mga libro dati pa, kaso puro relihiyosong libro. Ako naman ang napa-isip ngayon. Bakit ako pupunta doon, wala naman akong hilig sa pagbabasa ng libro. Pero, bigla akong tinamaan ng ideya sa utak ko.

Why not chocobot?

Itong pinuntahan nga pala namin ay ang 29th Manila International Book Fair!

Bakit ko nilagay?? Wala lang, bakit ka ba nakikielam... hehehe...

Nang dumating na kami dun, ay pasara na yung SMX kasi ba naman na-traffic ako papunta dun. Wala na lang sisihan, hindi ko kasalanan yun. Kaya naglibot na lang kami agad upang maghanap ng mga libro.

Tinanong nya ko, anu daw bang libro hinahanap ko? Aba! Malay ko, wala nga akong hilig sa libro kaya hindi ko alam kung saan magsisimulang maghanap ng libro at kung anung klase ng libro.

Kami ay napadpad sa Power Books. Daming sale ng mga libro, parang ukay-ukay lang. Sabi ko tingin nga ako ng mga libro, may mga nakita akong libro na pamilyar sa aking pandinig. At naka Sale pa sila. Kaso ng tignan ko ang presyo ng mga librong ito. Ako'y nagulat dahil nasa Php 700 pala ang mga halaga nitong mga aklat na ito. At dahil sa wala nga akong hilig sa mga aklat ang Php 300 na aklat para sa akin ay nagMUMURAng presyo.

Habang naghahanap ng mga murang aklat na magugustuhan ko, bigla akong may nakitang aklat. Sabi ko sa sarili ko, eto na lang bibilin ko. Mura lang eh nasa Php 300 pesos lang ang presyo niya.
Kaya eto na yung librong nabili ko.

Hahaha, kala mo kung anung napaka-gandang aklat ang nabili ko eh noh. Pero ayun sa mga naririnig ko maganda daw talaga ang aklat na yan.

Lam ko na sasabihin nyo, luma na yang aklat na yan at pwede namang manghiram na lang ako sa kakilala ko. Pero bakit ba, pero ko yun eh. Hehehe... Tsaka eto ang kauna-unahang aklat na nabili ko gamit ang pera ko. Kung kaya't ipinagmamalaki ko ito.

Sana nga lang hindi rin siya matengga sa bahay gaya nung mga aklat na hiniram ko na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin tapos basahin. Hehehe... Gaya nung Angels & Demons na 2 years na kong natigil sa pagbabasa nun at hanggang ngayon ay nasa Chapter 50 pa rin ako. Nakalimutan ko na nga ata yung kwento eh.

Pero sisiguraduhin kong babasahin ko talaga eto.

Singit ko lang yung iba pang mga kuha ko sa SMX.


Sunday, September 14, 2008

Magkaibang Mundo

May kaibahan nga ba ang mundong ating ginagalawan ngayon? Makalayo sa bawa't isa, eto ang ating naging kapalaran. Andyan ka at ako'y nandito. Ilang libong milya ang layo sa isa't isa.


Tinatanong ko ang sarili, dahil ba nasa ibang lugar tayong dalawa ay magkaiba na ang mundong ating ginagalawan. Parehas may pagbabago sa buhay. May mga bagong kaibigan na nakikilala. May mga pagsubok na kailangang daanan at pagtagumpayan. Parehas dumaranas ng kalungkutan sa bawat araw na lumilipas. Bago ang kulturang binabagayan.


Tama bang isipin natin na makaiba ang mundo ng dalawang tao na magkalayo lang at nakatira sa makaibang lugar? Hindi ba't parehas lang ito at magkaiba lang ang mga pagkakataon. Ilang lang ang lugar, mga kasama at Kultura pero iisal ang pinanggalingan natin.

Wednesday, September 3, 2008

FAR AWAY

Habang naghihintay ako sa client ko medyo na inspire uli akong sumulat ng walang kwenta kong poems.
Isipin mo ba naman 7pm na nagtatrabaho pa ko eh hanggang 6pm lang work ko eh. Meron lang akong namiss na tao kaya ko ito naisulat kanina.
This poem is very fresh: Sept. 03, 2008




Far beyond the distance
Thingking of how you are
Not knowing if you are fine
Just hoping that you are well


Silently tonight, I pray to him
To keep you safe as always
Be far from harm
To keep on smiling like before


We loose our way sometimes
But I know we'll get back their everytime
Hanging on to what we have
And believing that it will last


We're bound by our dreams
Choosing our own fate
Taking chances for eveyones sake
But it's only your heart that I will take



Sunday, August 31, 2008

THE FEELING

This is another poem that I wrote before, I think I was 2nd year college in PLM... Nothing to do...

This was originally written July 26, 2002...

Please forgive the wrong grammars or spellings... I've some fixed some of the lines so that it wouldn't sound so awfull (nakakahiya kasi)...


Lights keep rushin' back in my head
Sometimes I feel I'm dead
I lie down silently on my bed
Until theirs nothing to be said

Could you imagine the pain I feel
It's like wanting to kill
Would I just be the one to kneel
Or be having a feel of thrill


Should I give-up and fade away
Wondering even if there would be a way
As the wind of breeze will sway
To the sunset of the bay


I would dream being on an island
and sing like I'm on a band
Waiting till I can't no longer stand
And say my last Goodbye!!!

Monday, August 18, 2008

TANG INA NYONG MGA MANDURUKOT

Kakauwi ko lang ng bahay galing Makati... Sumakay ako ng bus from Makati papuntang Karuhatan, nakatulog ako sa biyahe dahil inaantok na talaga ako... Paggising ko at ng bumaba ako ng bus napansin ko ang gaang ng bulsa ko sa kaliwa, yun naman pala na-SLICE ang bulsa ako nakuha ang COMPANY CELLPHONE ko... TANG INA!!!!

Pangalawang beses ko ng mawalan cellphone sa bus... Yung una pinost ko rin sa blog na to... Nakuha naman yun biyaheng Makati papuntang Buendia LRT... Nadukot sa cellphone case ko sa belt...

Nakakahiya na nga yung unang nangyari sakin ng ireport ko sa office namin, lalo na to na naulit nanaman sakin... Sana naman hindi nila ako pag-isipan ng masama...

Ano na ba talaga ang nangyayari sa Pinas ngayon??!!! Parang wala na talaga akong tiwalang sumakay ng pampasaherong sasakyan... Ang mga tao dito sa Pinas masyado na nga bang desperado o sadyang mga halang lang ang kaluluwa ng mga taong yun...

Pakiramdam ko ngayon parang ang malas ko ata ngayong taong ito dahil mangyari ba naman sakin yun ng dalawang beses... Hindi ko alam kung maiinis ako sa sarili ko dahil nakatulog ako sa biyahe at hindi ko sinunod ang alok nila LV na magpaumaga na lang sa kanila o sa mga PUTANG INANG MANDURUKOT na yun...

Eto nga pala ang ginawa ng mga yun sa pantalon ko... 3 nga lang maong pants ko sinira pa nila yung isa... Kaasar talaga!!!


Thursday, August 14, 2008

Karera ng buhay

Alam nating lahat na napaka hirap ng buhay dito ngayon sa Pinas... Lalo na sa panahong ito kung saan ang lahat ng bilihin ay nagtaas na, ang presyo ng Gasolina, Bigas at Pamasahe...
Bawat Pilipino ay hirap na hirap na, kasama pa sa kahirapan na nararanasan nating lahat ngayon ay ang kaguluhan sa ating Gobyerno... Kabikabila ang mga eskandalo sa ating Gobyerno... Habang ang bawat mamayan ng ating bansa ay hirap kung pano nila bubuhayin at itatawid ang sarili nila sa pangaraw-araw na pamumuhay nila...

Sa bawat tahanan ngayon kinakailangan ng magtrabaho ang Nanay at Tatay para lang maitawid and pamilya nila... Minsan pa nga ay pati ang mga anak ay humihinto pa sa pag-aaral para lang tumulong sa paghahanap buhay... Ang karamihan pa ngayon ay nangingibangbansa na...

Kaya gumawa ako ng maliit na Survey sa aking blog upang makuha ang opinion ng mga mangilan-ngilang mga tao na bumibisita aking blog...


Which would you rather choose?


  • To work here in the Philippines

  • Work abroad

  • Have your own business

Ang resulta.... Merong 9 na taong sumagot sa katanungan...

  1. To work here in the Philippines - 2 votes = 22%

  2. Work abroad - 5 votes = 55%

  3. Have your own business - 2 votes = 22%

Eto ang aking mga sariling saloobin sa mga maaring kadahilanan kung bakit eto ang naging resulta ng botohan...

Yung sumagot sa "To work here in the Philippines"... Maaring ang dalawang taong ito ay kasalukuyang may magandang trabaho kung kayat masaya silang magtrabaho sa Pinas... Maari din na ayaw nilang umalis ng Pinas dahil may mga tao sila dito na maiiwan nila na ayaw nilang malayo sa kanila at baka malungkot lamang sila kapag nangibang-bansa sila...




Sa sumagot sa "Work abroad"... Eto yung mga maaring mga tao na hindi na masaya sa trabaho nila dito sa Pinas, naliliitan sa sahod na kanilang nakukuha at tanging pangingibangbansa ang kasagutan sa kanilang pangangailangan... Maaring pagod na rin sila sa mga nangyayari dito sa Pinas at sa ibang lugar na lang sila magtatrabaho... Pwede rin dahil, gusto nilang makaipon agad dahil may mga pinaplano sila para sa hinaharap...







Ang mga matatapang na sumagot ng "Have your own business"... Eto yung mga nilalang na matatapang ang kalooban at handang sumabak sa mundo ng mga negosyante... Maaring eto lang ang tanging dahilan para talagang umasenso sila sa madaling paraan... Gusto nilang kumita ng malaki na hindi na kailangang umalis ng bansa at hindi sila magpapaalipin sa mga banyaga at gusto nilang gawin ang gusto nila... Naniniwala sila ang tagumpay ay nasa pagtitiyaga at nasa tamang oportunidad sa buhay...




Eto ay ilan lamang sa aking mga opinyon kung anu ang maaring naging dahilan ng mga sumagot...

Bawat sa atin ay may kanya-kanyang mga dahilan kung anu man ang landas ang ating pipiliin upang tayo ay umasenso sa buhay at makuha natin ang ating mga inaasam sa buhay... Eto man ay Magtrabaho dito sa Pinas, sa ibang Bansa o magkaron ng sariling Negosyo... Kung anu man ang piliin mo, dito ka masaya at dito magaan ang loob mo... Hindi lahat tayo, makakaalis ng bansa para magtrabaho at hindi lahat tayo ay magiging negosyante... Bawat isa sa atin ay may kanya-kanyang gagampanan sa buhay...

Kung wala ng magsasaka; wala na tayong kakainin, kung wala ng karpentero; wala ng gagawa ng mga bahay, kung wala ng guro; mangmang na tayong lahat...

Kailangan lamang ng bawat isa sa atin ay pagbutihin ang ating mga piniling Karera sa Buhay... Maging masaya sa ating ginagawa at pagyamanin ang mga nalalaman...

Monday, July 28, 2008

What's My Age Again

Everyday, we go about on our regular routines, whether going to school, going to work or just being a plain easy goer... Some of us, like to go out and have fun in clubs, dancing around and getting drunk... Some would go shopping and keep on spending his/her money and most of the times it's not their money that they are spending...



This are just some of the things that other people do on a regular basis, too busy on everything and anything that they do... But are these the important ones???

Have we ever stopped and think of our future?? What is the next thing that will happen to college graduates after school; will they have any work, will get that dream job of theirs, will they pass the board or bar exams or will they even finish college...

Have we all noticed how time fly's... How each moment passes us by without us noticing it... How we are being left alone by our friends, going to abroad or starting their own family... And even some of them died of early age...

Have we even thought of what will happen to us a day after, a week after, a month after or even a year or even decades... Maybe it's to think of our future, of our plans, of our dreams and goals...

Maybe it's time to think of "What's My Age Again??"... Because we are not getting any younger anymore...

Before I used to think that I would not grow old... That I would reach that certain stage of my life were in I would not have to make those big decisions in life... That I would not have to live by my self, start my own family... That I would have to fend for myself... This things are past, we are now at the present and we must think of the future...

I have started asking this question to myself everytime since I stepped in college... I was always hopefull of my future that I could achieve my dreams and goals in life... But as time fly's by, decision makings are getting harder and harder each and every time...

After graduating I keep on saying to myself, "you are no longer young anymore"... I must make do what is left in my time... That I have so little time to plan for my future... To have a steady relationship with my GIRL... To have a good job, later on have my own business and then start my own family...

I have attended numerous weddings before, weddings of my friends and relatives... I always wanted to have that kind of feeling, finally ending with the one that you truly loved... I also have attended numerous Christening and being a god father to those childrens...

And now, for the first time in my life I have attended a wedding were in I am one of the Groomsmen... Well, with no special participation... But the sad part is that I was late and failed to march in the isle... Sorry for my partner... Hehehehe... Being inside the church realizing my part in the wedding of my former college blockmate... It flashes back to me once again, "I am no longer a kid","I am now doing big parts in ceremonies"...





Then I also remembered that I am now a Grandfather (LOLO), to my nephews son... Damn, I really am getting older...

This are the things that I am now considering and making me think twice of the things of what I should be doing now and what I should do tomorrow...